Het is toch voor iedereen anders nu Cédric in de lagere school zit. Het kleine schooltje op het Wijnveld heeft plaats gemaakt voor een veel grotere school, waar (nu toch nog) slechts eerste en tweede graad gevestigd zijn. Toch, met drie eerste leerjaren kan je absoluut van geen kleine school spreken en voor Cédric die graadklasjes gewoon is moet dat toch een immense aanpassing zijn. Niettegenstaande dit grote verschil vindt Cédric het allemaal fantastisch. Hij trekt met veel plezier naar school en komt me na afloop van de lessen met een stralende glimlach op zijn snoetje tegemoet gelopen. De lange fietstocht naar de school is nog wel iets te hoog gegrepen voor mijn ventje en dus nemen we noodgedwongen af en toe de auto of neemt Cédric plaats in het fietsstoeltje achterop. Het doet deugd te zien hoe vlotjes Cédric nieuwe vriendjes maakt en hoe hij met veel interesse elke ochtend achter de computer plaatsneemt omdat hij snel wil opzoeken over welk diertje ze die dag zullen leren.
Het prille enthousiasme waarmee Cédric de eerste schooldagen aan zijn schooltaakjes begon (woordjes oefenen, huiswerkje maken) neemt nu beetje bij beetje terug af. Spelen blijft natuurlijk het favoriete tijdverdrijf bij uitstek. Gelukkig maar, hij heeft nog een leven lang om serieus te zijn. Laat hem maar met veel plezier in de aarde wroeten en met vuile handjes en glinsterende oogjes, hijgend van enthousiasme wormen, slakken, spinnen en andere levende vondsten uit de tuin demonstratief onder onze neus komen duwen. Of tunnels graven in de zandbak, met bamboetakken in de vijver vissen, verkleed als Sheriff van de glijbaan glijden, vingerlikkend mama helpen koekjes bakken en nog véél véél meer van die speelse leerrijke, heerlijke jongens-en-meisjes-dingen doen. Mijn Cédric is voor eeuwig en altijd mijn klein mateken, die zich geweldig kan amuseren in de tuin en die waarschijnlijk nog vaak zal zeuren als zijn favoriete bezigheden plaats moeten maken voor huiswerk maken.
0 reacties:
Een reactie plaatsen