een blik achteruit

29 december, het jaar 2009 loopt zo stilaan op zijn einde. Misschien tijd om even stil te staan bij de gebeurtenissen van het voorbije jaar.
Het was een leuk jaar, veel leuke gebeurtenissen, maar ook een druk jaar. Drie kleine kindjes, de voortdurende zoektocht naar werk en een nieuwe onthaalmoeder (gelukkig was er Magda, waar we in noodgevallen nog steeds op kunnen rekenen), het werk dan trachten zo goed mogelijk te combineren met ons gezin, het is toch allemaal niet zo evident geweest.
Ik voel nu echt de noodzaak aan een constante. Ik heb zin om terug aan de slag te gaan, maar ik kijk bewust en kieskeurig uit naar een job die me goed ligt en waar ik dan hopelijk lang mee verder kan.
Dan was er de aankoop van onze grond. Een hele opluchting is dat, een volgende zekerheid, iets om naar toe te leven. Sinaai is nu definitief onze woonplaats geworden en dat geeft een heel goed gevoel. Weten dat de kinderen hier zullen kunnen opgroeien en dat de vriendjes die ze nu leren kennen op deze school in deze omgeving, later goede vrienden kunnen worden. We voelen ons hier allemaal goed in Sinaai, dat was vrij snel na de verhuis al duidelijk.
Maar 2009 had toch ook zijn scherpe kantjes vond ik. Gestreste mensen in de nabije omgeving, onuitgesproken kritiek op pietluttigheden, onbegrip. Ik voelde me er soms zo alleen voor staan. Ik tussen mijn kinderen, die ik eindeloos graag zie en waar ik alles voor over heb. Dat ik met hen goed bezig ben, daar moet ik vanuit gaan, want ik doe er alles voor zonder te vergeten mijn eigen handelen in vraag te stellen. Kritiek krijgen op de opvoeding van mijn kinderen raakt mij tot op het bot. Dat kan ik niet verteren. Gelukkig gaat het dan over onnozelheden, maar het blijft toch na zinderen.

Zeker niet onbelangrijk dit jaar waren de vriendschappen, die al jaren meegaan, banden die sterker en sterker worden. Vriendinnen die in dezelfde fase zitten als ik, jonge moeders of moet ik zeggen moeders met jonge kinderen, want zo jong zijn we ook al niet meer. Met hen waren er veel leuke momenten, ons hart uitstorten bij een kopje koffie verkeerd of op een onverwacht moment tussen de soep en de patatten onszelf een momentje gunnen met een taartje buiten in het laatste straaltje oktoberzon. Of tijdens die lange zomer, genieten van de kinderen die samen opgroeien en leuk samen spelen in onze grote tuin of in de speeltuin van het Middelheimpark of ergens anders. Talloze, talloze, mooie, onvergetelijke momenten. Thanks!!

Tot slot was er ook nog die zalige vakantie in Frankrijk. Puur genieten was het, van de rust, van elkaar, van de kindjes in die zalige omgeving met dat prachtig weer. En ons midweekje in Nederland, eventjes ertussenuit knijpen op een moment dat we beiden fulltime aan de slag waren.

Hier staan ze dan (foto's genomen in Wijnegem), onze drie kindjes. Hoe groot ze al geworden zijn! Drie compleet verschillende individuutjes, maar alle drie even lief. Ons Louise, altijd vrolijk, Amélie enorm zelfstandig en Cédric leergierig en geïntresseerd. Drie zalige kinderen, ik kon ze me niet beter wensen, maar 't is wel druk in huis!

Verjaardagsfeest Cédric met de vriendjes

(verstoppertje spelen in de tuin)

gezinsuitstapje naar Gent

Kerstdag

Jezus mag vandaag in zijn kribbeke worden gelegd en daarna is het cadeautjestijd.

kerstavond bij moeke en vake

kerstavond

We wensen iedereen een leuke kerstavond! Dat warmte en genegenheid centraal mogen staan!

Het is zo gemakkelijk om achter alles het verkeerde te zoeken en kritiek te uiten tegenover elkaar. Maar het is zovéél leuker om respect te hebben en om ervoor te zorgen dat we ons allemaal goed voelen.

Wat een goed gevoel als je iemand kan helpen! Wat een goed gevoel om iets lief te zeggen tegen iemand.

Zo wil ik mijn kinderen grootbrengen. Een hart hebben voor elkaar!!

Dat zijn alvast mijn (vroege) voornemens voor 2010!!

Laten we proberen

er samen voor te gaan

van onze fouten iets te leren

maar nooit stil te blijven staan

en rotsvast te geloven

onze dromen worden waar

vertrouwend op de toekomst

op onszelf en op elkaar

Laten we genieten

van wat het leven geeft

zodat we kunnen zeggen

we hebben écht geleefd

Sneeuwpret

Sneeuw!

Wat kan een mama nog meer verlangen, schreef ik een paar blogjes geleden... inderdaad,... sneeuw!!!

Met een papa die op een paar kilometer van huis werkt en een school die makkelijk te voet bereikbaar is, heeft de sneeuw, voor ons dan toch, vooral positieve gevolgen!

De kindjes vinden het ook geweldig! Cédric is er ondertussen zelfs al echt van overtuigd dat het élke winter stevig sneeuwt, want inderdaad het heeft de voorbije jaren wel elke keer gesneeuwd, al was het één keertje wel pas in de paasvakantie. Ik herinner me nog goed die eerste keer dat Cédric het bewust meemaakte. Ik liep toen stage op de school in Temse Velle en mijn ouders waren thuis op de kindjes aan het passen. Toen ben ik over de middag gauw naar huis gereden om met Cédric van dat mooi natuurwonder te kunnen genieten.

Vorig jaar zijn we zelfs met de slee op de dichtgevroren vijver van de Ster geweest. Maar zo'n dik pak sneeuw zoals nu, da's toch al een tijdje geleden dat we dat nog meemaakten.

Deze foto's zijn genomen op weg van school naar huis.

Cédric is jarig...

of toch al een beetje. Hij vierde vandaag zijn verjaardag op school en de juf nam er een paar leuke foto's van.

Hip, hip, hoera!!

nu alleen nog vleugeltjes...

de kerstboom

De Sint is terug naar zijn thuisland, dus de kerstboom die de Chiro ons vorige week aan de deur kwam verkopen mag naar binnen om mooi versierd te worden. Eigenlijk hield ik mijn hart een beetje vast om eraan te beginnen, vorig jaar was die gebeurtenis één en al chaos, maar dit jaar liep het van een leien dakje. De bolletjes en engeltjes werden netjes soort bij soort op onze grote tafel geëtaleerd en Cédric en Amélie kwamen er rustig om beurt iets uit kiezen om dat vervolgens voorzichtig in de boom te hangen. Nog lang voor Louise terug wakker was van haar middagdutje, was de hele boom versierd. 't is bovendien werkelijk een prachtige boom, een grote, mooie, volle boom, zonder mankementen en dat voor 15 euro, niet slecht gedaan van ons! (Onze nepboom die we twee jaar geleden kochten mag op papa zijn werk voor de nodige sfeer zorgen).
Klara continuo van Telenet maakt hier ten huize Van Brande tijdelijk plaats voor de zender met enkel en alleen en niets minder dan "Christmas music"!! Onze prachtige boom, sfeervolle kerstliedjes op de achtergrond en Cédric en Amélie die als engeltjes helpen om de versiering aan te brengen... Wat kan een mama nog meer verlangen?

Sinterklaas

Gisteren werd het laatste kruisje opgetekend op de aftelkalender. Véél tekeningen hebben ze gekleurd, hun brief verstuurd, knutselwerkjes gemaakt op school, hem opgezocht in het Koopcentrum, massa's liedjes gezongen over hem en eindelijk, eindelijk is het nu echt zover: de Sint komt deze nacht naar ons huis, speelgoedjes brengen. Wat gaat hij brengen? Zal Amélie haar kikkerboekentas erbij zijn én de oplaadbare treinen voor op de houten spoortjes?? Wat gaat hij voor Louise brengen? De kindjes hebben zovéél vragen, spannend!! Zijn pintje bier wordt klaargezet en een suikertje en een wortel voor "Slecht-weer-vandaag" en niet te missen de schoentjes natuurlijk!
Dat het nu maar snel ochtend is...

mijn keukenprins

Nu Amélieke ziek is, slaapt ze een uurtje of twee in haar bedje in de namiddag, terwijl Louise haar middagdutje doet. Even tijd om samen met Cédric zoutdeeg te maken, waaruit we nadien vormpjes duwen om die vervolgens te bakken in de oven en later met een gouddraadje erdoor in de kerstboom te hangen.
Pràchtige foto's hou ik eraan over, aan die leuke herinnering, Cédric leeft helemaal op, als hij wat tijd met hem alleen krijgt!

Amélieke ziek

Lissa haar kamer omtoveren tot een echte meisjeskamer, waar Amélie zou kunnen slapen wanneer Lissa er niet is. Dàt stond op de planning voor deze week... En toen werd Amélieke ziek. Een verkoudheid met koorts. We maakten er een weekje spelletjes-spelen-en-veel-rusten van.
En op 4 december moet ik binnen voor een standaard ingreepje, volledig risicoloos, maar wel gevolgd door een herstelperiode van vier weken waarin ik mijn activiteiten moet terugbrengen tot 20% van wat ik gewoonlijk doe. Mag gedurende die periode ook niets heffen of me strekken, van schilderen en behangen zal dus voor januari niets in huis komen.