En Louise maar stappen!! De buggy was mee, maar ze heeft er niet in gezeten. Louise is zo graag buiten! Wat heeft ze ervan genoten zo vrij als een vogel te mogen rondlopen in het park. Zo wordt het wel echt leuk, nog even en ze fietsen hier met z'n drieën door het park en komt er geen buggy meer aan te pas. Dat zal toch ook even wennen zijn voor mij!
Het blijkt maar niet te kunnen ophouden met sneeuwen dit jaar. Wij profiteren er op woensdagmiddag nog eens van om gauw nog een sneeuwman te maken. De kwaliteit van de sneeuw verleende zich er perfect voor!
Zoals elk jaar, is het ook nu weer een periode van véééél feestjes en cadeautjes voor Cédric! Vandaag feesten we nog een laatste keer ter ere van Cédrics verjaardag, met de familie. Met al die toffe speelgoedjes die hij gekregen heeft, incl. die voor kerst en nieuw moet hij nu wel een heel jaar verder, want het zal nog zo lang duren vooraleer hij nog eens zo dik in de prijzen valt.
Een moment waar ze naar uit kijken, officieel hun briefje mogen voorlezen. Al hebben ze die brief de voorbije dagen dan zo vaak luidkeels en enthousiast voorgedragen, aan tafel, in de auto, op de schoot bij mama in de zetel,... Wanneer de eigenlijke moment is aangebroken en ze daar vooraan staan, alle blikken op hen gericht, komt het er meestal ietwat aarzelend en onzeker uit. Maar dat laatste zinnetje klinkt toch altijd super schattig en met volle overtuiging: één januari 2010!!
29 december, het jaar 2009 loopt zo stilaan op zijn einde. Misschien tijd om even stil te staan bij de gebeurtenissen van het voorbije jaar.
Het was een leuk jaar, veel leuke gebeurtenissen, maar ook een druk jaar. Drie kleine kindjes, de voortdurende zoektocht naar werk en een nieuwe onthaalmoeder (gelukkig was er Magda, waar we in noodgevallen nog steeds op kunnen rekenen), het werk dan trachten zo goed mogelijk te combineren met ons gezin, het is toch allemaal niet zo evident geweest.
Ik voel nu echt de noodzaak aan een constante. Ik heb zin om terug aan de slag te gaan, maar ik kijk bewust en kieskeurig uit naar een job die me goed ligt en waar ik dan hopelijk lang mee verder kan.
Dan was er de aankoop van onze grond. Een hele opluchting is dat, een volgende zekerheid, iets om naar toe te leven. Sinaai is nu definitief onze woonplaats geworden en dat geeft een heel goed gevoel. Weten dat de kinderen hier zullen kunnen opgroeien en dat de vriendjes die ze nu leren kennen op deze school in deze omgeving, later goede vrienden kunnen worden. We voelen ons hier allemaal goed in Sinaai, dat was vrij snel na de verhuis al duidelijk.
Maar 2009 had toch ook zijn scherpe kantjes vond ik. Gestreste mensen in de nabije omgeving, onuitgesproken kritiek op pietluttigheden, onbegrip. Ik voelde me er soms zo alleen voor staan. Ik tussen mijn kinderen, die ik eindeloos graag zie en waar ik alles voor over heb. Dat ik met hen goed bezig ben, daar moet ik vanuit gaan, want ik doe er alles voor zonder te vergeten mijn eigen handelen in vraag te stellen. Kritiek krijgen op de opvoeding van mijn kinderen raakt mij tot op het bot. Dat kan ik niet verteren. Gelukkig gaat het dan over onnozelheden, maar het blijft toch na zinderen.
Zeker niet onbelangrijk dit jaar waren de vriendschappen, die al jaren meegaan, banden die sterker en sterker worden. Vriendinnen die in dezelfde fase zitten als ik, jonge moeders of moet ik zeggen moeders met jonge kinderen, want zo jong zijn we ook al niet meer. Met hen waren er veel leuke momenten, ons hart uitstorten bij een kopje koffie verkeerd of op een onverwacht moment tussen de soep en de patatten onszelf een momentje gunnen met een taartje buiten in het laatste straaltje oktoberzon. Of tijdens die lange zomer, genieten van de kinderen die samen opgroeien en leuk samen spelen in onze grote tuin of in de speeltuin van het Middelheimpark of ergens anders. Talloze, talloze, mooie, onvergetelijke momenten. Thanks!!
Tot slot was er ook nog die zalige vakantie in Frankrijk. Puur genieten was het, van de rust, van elkaar, van de kindjes in die zalige omgeving met dat prachtig weer. En ons midweekje in Nederland, eventjes ertussenuit knijpen op een moment dat we beiden fulltime aan de slag waren.
Hier staan ze dan (foto's genomen in Wijnegem), onze drie kindjes. Hoe groot ze al geworden zijn! Drie compleet verschillende individuutjes, maar alle drie even lief. Ons Louise, altijd vrolijk, Amélie enorm zelfstandig en Cédric leergierig en geïntresseerd. Drie zalige kinderen, ik kon ze me niet beter wensen, maar 't is wel druk in huis!
De Sint is terug naar zijn thuisland, dus de kerstboom die de Chiro ons vorige week aan de deur kwam verkopen mag naar binnen om mooi versierd te worden. Eigenlijk hield ik mijn hart een beetje vast om eraan te beginnen, vorig jaar was die gebeurtenis één en al chaos, maar dit jaar liep het van een leien dakje. De bolletjes en engeltjes werden netjes soort bij soort op onze grote tafel geëtaleerd en Cédric en Amélie kwamen er rustig om beurt iets uit kiezen om dat vervolgens voorzichtig
in de boom te hangen. Nog lang voor Louise terug wakker was van haar middagdutje, was de hele boom versierd. 't is bovendien werkelijk een prachtige boom, een grote, mooie, volle boom, zonder mankementen en dat voor 15 euro, niet slecht gedaan van ons! (Onze nepboom die we twee jaar geleden kochten mag op papa zijn werk voor de nodige sfeer zorgen).
Klara continuo van Telenet maakt hier ten huize Van Brande tijdelijk plaats voor de zender met enkel en alleen en niets minder dan "Christmas music"!! Onze prachtige boom, sfeervolle kerstliedjes op de achtergrond en Cédric en Amélie die als engeltjes helpen om de versiering aan te brengen... Wat kan een mama nog meer verlangen?
Gisteren werd het laatste kruisje opgetekend op de aftelkalender. Véél tekeningen hebben ze gekleurd, hun brief verstuurd, knutselwerkjes gemaakt op school, hem opgezocht in het Koopcentrum, massa's liedjes gezongen over hem en eindelijk, eindelijk is het nu echt zover: de Sint komt deze nacht naar ons huis, speelgoedjes brengen. Wat gaat hij brengen? Zal Amélie haar kikkerboekentas erbij zijn én de oplaadbare treinen voor op de houten spoortjes?? Wat gaat hij voor Louise brengen? De kindjes hebben zovéél vragen, spannend!! Zijn pintje bier wordt klaargezet en een suikertje en een wortel voor "Slecht-weer-vandaag" en niet te missen de schoentjes natuurlijk!
Dat het nu maar snel ochtend is...
Nu Amélieke ziek is, slaapt ze een uurtje of twee in haar bedje in de namiddag, terwijl Louise haar middagdutje doet. Even tijd om samen met Cédric zoutdeeg te maken, waaruit we nadien vormpjes duwen om die vervolgens te bakken in de oven en later met een gouddraadje erdoor in de kerstboom te hangen.
Pràchtige foto's hou ik eraan over, aan die leuke herinnering, Cédric leeft helemaal op, als hij wat tijd met hem alleen krijgt!
Lissa haar kamer omtoveren tot een echte meisjeskamer, waar Amélie zou kunnen slapen wanneer Lissa er niet is. Dàt stond op de planning voor deze week... En toen werd Amélieke ziek. Een verkoudheid met koorts. We maakten er een weekje spelletjes-spelen-en-veel-rusten van.
En op 4 december moet ik binnen voor een standaard ingreepje, volledig risicoloos, maar wel gevolgd door een herstelperiode van vier weken waarin ik mijn activiteiten moet terugbrengen tot 20% van wat ik gewoonlijk doe. Mag gedurende die periode ook niets heffen of me strekken, van schilderen en behangen zal dus voor januari niets in huis komen.
Alle kindjes uiteraard weeral super tevreden met de nieuwe speelgoedjes en spelletjes. Niet alleen daarvoor trouwens, ze zijn altijd zo blij de nichtjes nog eens te zien en het klikt ook altijd meteen. Ik kan me niet één keer herinneren dat er ruzie was met hen, echt super! Beetje jammer wel van de grote afstand en de drukke agenda's, ze zien elkaar nog veel te weinig vind ik. Gelukkig is het binnenkort weer kerstvakantie en blijven ze op kerstavond zelfs allemaal bij moeke en vake slapen. Dàt zal leuk zijn! Ze kijken er al volop naar uit!
Hier nog eens een leuke herinnering uit mijn archief: 
Zaterdagochtend vertrok Lissa naar het verre Martinique om deel te nemen aan de wereldkampioenschappen sportaerobics.
Ze slaagde er alweer in om twee podiumplaatsen te behalen!
Met een bronzen medaille voor haar solo en een zilveren medaille voor haar trio én een zware jet-lag mag ze nu alle moed verzamelen om aan haar examens te beginnen...
De Tsjechen gingen met de eerste plaatsen lopen, die meisjes trainen dan ook meer dan 20 uur per week. Dat Lissa vorige maand de beste cijfers haalde sinds ze op de Middelbare school zit, is een niet onbelangrijke context die hier toch ook even vermeld mag worden.
Chapeau voor de prachtige resultaten, maar nog veel meer voor al de inzet!
Waarschijnlijk volgt er vrijdag een interview met filmpje op TV Oost, we houden jullie zeker op de hoogte en plaatsen zeker een link naar die uitzending.
Tja, waarschijnlijk schrijf ik rond deze periode elk jaar hetzelfde, hoe een zalige periode dit wel is. Gezellig binnen in de boekjes van de Sint kijken. Schrijven kunnen onze kleutertjes nog niet, dus knippen ze uit wat ze willen en kleven dat op hun brief. Amélie knipt alles uit wat ze kent, wat ze al heeft dus. Cédric concentreert zich, bekijkt alles aandachtig en maakt dan een goed doordachte keuze. Hij neemt er zijn tijd voor. Twee weken hebben we erover gedaan om onze brief af te krijgen.
En plots (nadat de brief gepost was en de Sint zijn inkopen al gedaan had) weet Amélie heel precies wat ze wil!! Een kikkerboekentas, een computer van Dora en telecopter. Ze heeft het nu al een aantal keer herhaald, dus ik denk dat het menens is.
"Kindjes die een beetje stout zijn, krijgen ook speelgoed van de Sint", hoorde ik Cédric geruststellend tegen Amélie zeggen. Ze zijn er eigenlijk wel gerust in, ervan overtuigd dat ze weer veel gaan krijgen. Elk jaar bedenk ik me dat het met minder ook wel kan. Maar er is zovéél leuk speelgoed op de markt dat ik het ook steeds moeilijk vind om te kiezen en wat doe je als je echt niet kan kiezen?
Mama's en papa's genieten er toch echt even veel van... die verwondering op die gezichtjes als ze al dat speelgoed zien. Die spanning als ze hun schoentje zetten. De glinster in hun ogen als ze hun brief posten. Ja, van mij mogen ze nog làààng klein blijven.
Vrijdag reden we na school, zoals beloofd, nog naar de Sint in het koopcentrum. Cédric, heel flink, zonder probleem op schoot van de Sint. Hij gaf de Piet van dienst een high five, zo hard, dat die er bijna van achterover vloog! Amélieke reageerde totaal andersom, is in de buggy gaan zitten en is er niet meer uitgekomen. Gelukkig gaf de Sint een extra zakje aan haar dappere broereman.
Mijn nichtje Isabelle uit Kortijk met haar voltallig gezin kwam samen met ons een gezellige familie-zondagnamiddag spenderen. Gelukkig voor haar (en voor mij!!) hebben we, in het bijzijn van onze echtgenoten en kinderen, niet te veel herinneringen uit vervlogen tijden opgerakeld. Neem alle deugenieterij van haar drie gastjes samen en doe dat maal twee, zoveel kapoenestreken had Isabelleke als kind. Waarschijnlijk moest ik zelf niet onderdoen, maar 't was toch zij die steeds het voortouw nam. Hoe je 't ook draait of keert, het waren heerlijke tijden, prachtige herinneringen hou ik eraan over.
En hier staan we dan, in het jaar 2009, elk met onze mooie, lieve kinderen. Kleine sloebers, die er hier op foto toch altijd zo braaf uitzien, maar in de realiteit ook elk hun willetjes en grilletjes hebben. But who cares, zolang ze maar gelukkig zijn!!!
Donderdag gingen we met mama nog eens naar het speelgoedmuseum. Vrijdag niets speciaal gedaan en dan was het alweer weekend.
Zaterdag geen tennisles voor mij en geen turnles voor Amélie, omwille van de vakantie, dus werd het een lui-lekker rustige zaterdag.
Zondag gingen we Josephine bezoeken, het piepklein nieuw zusje van Jules.
En toen was de vakantie alweer voorbij!
Het was wel fijn eens een dagje met twee grotere kinderen op stap te gaan, maar Louiseke keek toch maar raar toen Amber en Yenthe deze morgen uit de slaapkamer van Cédric en Amélie kwamen.
Om de woorden van Pippi in daden om te zetten en haar grappige uitdrukking eens echt te kunnen toepassen bakken we vandaag kannepoeken. Amber en Yenthe helpen met het deeg. 
Om 10u zijn de kindjes terug thuis, ze hebben zich duidelijk geamuseerd. Cédric en Jade kunnen het ongelofelijk met elkaar vinden, twee kapoenen zijn het, als je ze samen zet. 
Terwijl Louise in haar bedje ligt versieren we allemaal samen de koekjes die Amélieke maandag maakte. Super gezellig, Amélie, Cédric, Jade, Yenthe en Amber, allen geconcentreerd aan de slag. Alleen Jade vond het leuker om koekjes te eten in plaats van te versieren.
Ziehier het kleurrijk resultaat:
"Kannepoeken met sruine bruiker en fonkituur", neen, dat hebben we niet zelf uitgevonden. Het zijn de woorden van Pippi Langkous. Want vandaag ging ik op stap met mijn petekindje Yenthe en ons nichtje Amber mocht ook mee. We gingen naar Gent en genoten van een voorstelling van "Pippi zet de boel op stelten" in het Capitool. Amélie en Cédric gingen diezelfde dag logeren bij tante Ann en Louise mocht eens bij moeke en vake gaan spelen. 
Cédricje mocht vandaag samen met moeke en vake en nichtje Jade een dagje naar Plopsa Indoor in Hasselt. Eens een dagje alleen met de meisjes dus om leuke meisjesdingen te doen.
Van de inhoud maakten we heerlijke soep, niet zomaar pompoensoep, maar pompoensoep met spinnetjes. (gehaktballetjes met stokjes spaghetti als pootjes erdoor heen, die worden dan zacht bij het koken van de soep). De kindjes hebben de soep nog nooit zo lekker gevonden!
Dat is nu het leuke aan kinderen, ze kunnen zo verwonderd zijn en automatisch word je daarin meegesleurd. Ooh, kijk mama! Een zwam, een paddestoel, een grappige tak, een heel groot spinneweb, een boom met een rare kronkel,... zovéél redenen om simpelweg verwonderd te zijn. We kunnen zoveel leren van onze kinderen!
Hier Cédricje voor zijn school.
Zondag zijn we naar de poppenkast (poppenspeelmuziektheater) gaan kijken in Antwerpen. Het was weeral heel gezellig, Lola was er ook bij. Met het mooie weer zijn we erna nog eens tot aan het Steen gewandeld.
Meer info over de poppenkast:
't Bengeltje
Soms na school wandelen we nog even door het bos. Onze school is in een bos, dus da's super handig natuurlijk! Heerlijk om zo door die bladeren te wandelen en je voeten bijna niet op te heffen. Blaadjes, blaadjes, blaadjes,... en paddestoelen, beukenootjes, kastanjes... en stokken. Stokken om tegen de boomstammen stuk te slaan want wij zijn sterk! Er liggen ook boomstammen plat en daar mogen we dan op stappen, zonder eraf te vallen, niet zo makkelijk, hoor.
Daag, Cédric en Amélie
Een dagje op stap in Brussel, met de gezinsbond. Tien wandelingen om uit te kiezen en wij kozen "Stad van Torens". Omwille van het circus en de boottocht die op het programma stonden, maar ook voor de ballonnenshow, de Chinese draak, de Chinese leeuw en als afsluiter van een dag vol fijne ervaringen, het Chinees vuurwerk! (heel speciaal, want dat vuurwerk kan bij klaarlichte dag en zo waren wij nog op een zeer kindvriendelijk uur terug thuis)
Jongleren en experimenteren De Brusselse circusschool slaat die dag op de terreinen van Tour & Taxis zijn tenten op. Jongleren met ballen, kegels en diabolo; in evenwicht blijven op een bal, koord of vat, en allerlei acrobatentrucjes, je kan het er allemaal leren van circusanimatoren in een heuse circustent. En tussen de ateliers door zorgen de leerlingen van de circusacademie voor een spetterende voorstelling.
We aten in het Kaaitheater café, waar Louise eens goed haar benen kon strekken, naar hartelust rondrennen en fietsen en Cédric en Amélie zich ten volle op de kleurprenten stortten.
Na het eten konden we meteen aan de boottocht beginnen en daarna was het al tijd om terug naar de site van Tour en Taxis te gaan voor het de "Marockin Brass".
Zet je schrap voor zwetende shaabi-funk of stomende gnawa waarop eigengereide toeters het zand uit je oren blazen. De Ghanese talking drum en een occasionele bazuinstoot voegen uit een onverwachte hoek hun eigen kleur aan het geheel. Alsof Brussel altijd al aan de Middellandse Zee heeft gelegen!
Om 16.00 uur is het aan de artiesten van Théâtre Attrape met hun spektakel ‘Ballomanie’. De koning en de koningin van de verbeelding vertrekken dit jaar op reis door de wolken. Maar eerst organiseren ze nog een groot feest. En daar horen muziek en (draken)dansen bij. Samen met hun kinderen, prins Vrolijk en prinses Giechel, vliegen ze in hun mooie gewaden en met hun hele hebben en houden de Brusselse lucht in.
Het geheel is gehuld in een Chinees vuurwerk vol kleurrijke rook en wordt opgevrolijkt met allerlei muziek en geluiden. Deze voorstelling is gecreëerd en verwezenlijkt door acteurs, springstofspecialisten, musici, dansers en ballonblazers van Théâtre Attrape van Brussel.
Ja, je leest het goed, onze Cédric had huiswerk deze week. Wel heel leuk huiswerk waar we allen enthousiast mee bezig waren, 't was eigenlijk echt wel fun. De letter "S", daar ging het over en die moest in de letterkoffer of tenminste alles wat met de letter "s" begint. Zoals: slang, snoep, stoel, soeplepel, spaghetti, steen, slak, schoen, sok,...
Wel een leuke letter natuurlijk, want de "S" ziet eruit als een slang!!! Dus maakten we een Superlange Sissende Slang op een megagroot papier en ook nog een Superlange Slang met Stippen voor in het begeleidend schriftje. Amélie versierde ook nog een grote letter "S".
Helemaal opgetogen stapte Cédric 's anderdaags de schoolpoort door, met een letterkoffertje vol "S"-dingen! Een zeer positieve eerste kennismaking met huiswerk! Wat een goed idee van de juffen!
Een job waar ik eigenlijk op rekende die onverwachts niet door ging en de onthaalmoeder die plots liet weten dat ze ermee ophield zijn de feiten die ervoor gezorgd hebben dat ik sinds begin dit schooljaar al thuis ben. Voorlopig toch. Thuis, om te genieten van Louise en om stressloos het huishouden te kunnen runnen en alle huisgenoten in de mate van het mogelijke gelukkig te houden. Toch schrik je ervan hoe snel een dag voorbij is, zeker nu ik de kindjes elke dag over de middag ga halen om thuis te komen eten. Maar ik geniet er wel echt van, van ons Louise, onze schattige kapoen. Van die middagen, met mijn drie gastjes gezellig tafelen. Soms echter is het wel rennen. Een goede voorbereiding en organisatie zijn noodzakelijk om overal mooi op tijd te zijn. Maar dat lukt natuurlijk wel. Er is zelfs tijd over om verse soep te maken en af en toe eens iets te bakken en geregeld eens een nieuw gerecht uit te proberen. Culinair gaan we er dus zeker op vooruit nu er meer tijd is. Ik moet alleen in de gaten houden dat ik mijn lat weer niet te hoog ga leggen en zo het slachtoffer word van mijn drang om op alle gebied optimaal te willen presteren terwijl ik eigenlijk ook maar een simpel huismoederke ben. 
Nog geen vijf jaar is hij en onze flinke jongen maakt helemaal op z'n eentje een puzzel van 72 stukjes! Da's toch een applausje waard!
Op uitnodiging van tante Ann en nonkel Frederick gingen we voor Jade haar verjaardag zwemmen en brunchen in het zwembad van Dendermonde (dat met die pinguïn dus, in kindertaal).
Natùùrlijk was dat leuk!! Echt eens iets anders dan anders.
Gaan zwemmen vinden ons drie kleintjes echt geweldig. Of het nu in een groot zwembad is met glijbanen zoals dat van Dendermonde, Temse, Bornem, Wachtebeke of in ons rond zwembad dat in de zomer buitenstaat, het maakt eigenlijk allemaal niet uit. Hoewel... Ze beginnen zo stilaan wèl de zwembaden te kennen en durven soms wel eens hun voorkeur uiten. Is het dat zwembad met die pinguïn, mama? Dan moet ik soms wel heel diep nadenken, maar dat met die pinguïn betekent Dendermonde, dat met die grote speeltuin aan dan bedoelen ze Bornem, dan is er nog 't zwembad van 't school (want met school zwemmen ze in Wachtebeke) en het zwembad in Temse, da's 't eenvoudigst dat noemen ze gewoon, 't zwembad in Temse!
Als er één ding is dat ze alle drie gemeen hebben dan is het dat wel: het zijn drie echte waterratten. Dus voelen wij ons "verplicht" toch regelmatig eens een zwembad op te zoeken en zo werd het zondag dat bij de grote speeltuin (verplicht tussen aanhalingstekens, want 't is fun voor ons ook, zeker als je die drie ziet spartelen en glunderen van plezier).
Grote broer en zus achterna, begint onze kleinste spruit er zo stilletjes aan ook mee. Zalig is dat, als we zo met ons allen samen aan de tafel zitten. Kleuren! Bij Louise is het meer krassen met wasko op papier en dan verbaasd vaststellen dat die dingen kleurrijke sporen achterlaten. Haar eerste stap is nu wel gezet. Het zal niet lang meer duren of ze kan mee beginnen scheuren, kleven, schilderen, plakken en nog meer van die leuke dingen die ik als kind altijd zalig vond en waar ik nog steeds verzot op ben. Kan ik mijn enthousiasme overbrengen op de kinderen? Moeiteloos!
Een eekhoorntje in onze tuin! De foto is getrokken vanachter glas, 't is dus geen zuiver beeldje, maar in de realiteit was het wel schattig.
Daar gaat de reeds schaarse dracht van ons notelaarke... maar 't is hem gegund, hoor. Dat boomke wiebelt van links naar rechts met die levendige eekhoorn erin. Hopelijk komt hij eens terug als de kindjes thuis zijn, want nu zaten ze op school. Ik heb alvast een schaaltje extra nootjes gezet om het beestje nog eens tot hier te lokken.
Vandaag geen school. Ik zou anders wel weten wat te doen in huis. Nu iedereen hier om beurt is ziek geweest, zijn er wel wat huishoudelijke werkjes aan de kant geschoven. Maar helaas staat er al veel op de agenda deze week. Verscheidene contacten waar ik al zo lang naar uitkijk en die door het ziek zijn van de kindjes allemaal werden uitgesteld vallen nu allemaal in één week samen. Maar dat zijn "zorgen" voor later, vandaag nog maar eens genieten van mijn drie spontane, guitige kindjes! 
Bij het horen van het woord alleen nog maar maakten Cédric en Amélie een vreugdendansje, plasticine, ja da's alweer een tijdje geleden. Eerst flink spelen... en dan netjes opruimen.
Na Louise haar middagdutje gaan we eens tot aan het speeltuintje van de Chiro, hier wat verder in de straat. Ook ons Amélie-zonder-vrees, zag dat wel zitten, die grote-jongens-speeltuin, dat wordt een echte padvinder binnen een paar jaar, als we haar maar telkens heelhuids terugkrijgen.
Nu we voor éénieder van ons (behalve Lissa want die heeft echt wel andere interesses) een kaartje kochten dat ons een jaar lang gratis toegang verleent tot alle Plopsaparken moeten we daar toch af en toe eens heen. Zondag stond er nog niets op onze agenda, bovendien zag het weer er vrij goed uit en de kindjes hebben 's anderendaags geen school, ideale omstandigheden dus. Geen protest bij de kids toen we 't hun voorstelden, integendeel en Louise, die deelt in het enthousiasme van broer en zus. Ja, kleine zus ging mee. We vertrekken pas na haar eerste dutje, ze slaapt bovendien overdag maar twee uurtjes meer, dus af en toe haar middagdutje overslaan dat kan onze kleine meid wel aan. Maar op andere dagen heeft ze haar structuur wel nodig natuurlijk. Ze sliep zelfs nog een dik uurtje in de buggy terwijl mama en papa afwisselend met de twee "grote" op de bootjes door kabouterland vaarden. Het was vandaag helemaal niet druk en dus waren de wachttijden overal zo kort dat we de leukste dingen zelfs twee keer konden doen.
Amélie had ervan genoten, dinsdag, samen met de kindjes van de klas een dagje naar Puyenbroeck. Ze hadden zelfs met het busje gereden. Cédric bleef thuis, maar om 15u gingen we Amélie en een aantal klasgenootjes van Cédric oppikken. Zo had Cédric de kindjes van zijn klas toch nog eens gezien.
De uitstap was wel vermoeidend geweest voor Amélie, net iets té, want woensdag had ze ook terug koorts. Dus blijft Amélie de rest van de week ook thuis om uit te rusten en terug op krachten te komen.
We hebben er een gezellige week van gemaakt, veel spelletjes gespeeld. Veel speelgoedjes hadden we al een tijdje niet meer bovengehaald, te meer omdat het zo'n mooi weer was geweest in de grote vakantie. We brachten ook een bezoekje aan de speel-o-theek. Een echte ontdekking voor ons! Het werkt ongeveer als de bibliotheek, maar zoals de naam al doet vermoeden met speelgoed in plaats van boeken.
Het begon met Louise, vorige week, hoge koorts. Een verkoudheid. Daarna was papa aan de beurt, het voorbije weekend had Cédric plots 40° koorts en Amélie ook al 38. Net nu er een sportweek op het schoolprogramma staat. Maandag kwam de dokter langs (heel handig, woont in onze straat en komt als hij op ronde gaat het eerst bij ons langs natuurlijk), ons pagadders hebben geen griep, gelukkig maar, wel een goei verkoudheid. Vooral Cédric was het zwaarst getroffen en die kan toch beter een weekje thuisblijven vond de dokter (en die wist zelfs niet eens dat het sportweek was).
Nu ja, gelukkig bestaan er medicijnen en ... mama's. En wat doet een mama liever dan te zorgen voor haar kindjes? Ik hoop oprecht te mogen zeggen dat ze in goede handen zijn en dat we er toch ook een beetje van genieten. Samen even moeten rusten onder een feece dekentje in de zetel, en dan die siroop die zo lekker zoet is dat ze probleemloos naar binnen gaat. Het valt hier maw allemaal nog wel mee. Wat niet wegneemt dat we allemaal gelukkig zullen zijn als iedereen terug gezond en wel is, uiteraard!
Onze Cédric, ik zie hem nog voor mij, met zijn stevige babybillen, wat kon die eten als hij klein was... En 't was hem aan te zien ook, veruit de stevigste van de drie (van de vier als ik Lissa mag meerekenen). Maar je zou hem nu moeten zien! Door ziek te zijn heeft hij twee dagen niet gegeten en ook maandag was 't maar aarzelend. Hoe snel een kind gewicht verliest. Hij is de magerste van allemaal nu, spillebeentjes en een bleek mager gezichtje. 
Toch verzamelen ze hun krachten om even in de tuin te gaan (maandag was dat, want Amélie mocht vandaag al terug mee op uitstap met school). De buitenlucht doet toch altijd goed, de temperatuur is aangenaam, het gras is fris groen en zacht en bezaaid met bruine, ritselende bladeren. Af en toe horen we "tok" een eikel die op iets hard valt. Achteraan in de tuin op blote voeten lopen is uitgesloten nu (met de verkoudheden sowieso), want daar is het gras (lees "mos") helemaal bedolven onder de bruine vruchtjes van onze reusachtige eiken.
De appels hangen nu mooi rood te blinken en trekken de takken van onze laagstammen helemaal naar beneden. Maar ze lossen nog niet, houden dapper vol, die arme twijgjes, tot op een dag die blozende appels op de grond en kort daarna in ons mandje zullen belanden. Dan maken we er appelmoes van, of appelcake (zoals vorige woensdag) of misschien eten we ze wel gewoon zo, uit het vuistje. Het water komt al in onze mond...
En toen was het plots gedaan. Twee lange maanden, dachten de kindjes en ikzelf, toen de vakantie begon. Maar 't is voorbij gevlogen. Het was een supervakantie. Op 1 september had ik het er toch moeilijk mee, na zoveel tijd samen met mijn gastjes. Hier nog enkele beeldjes van toen de kindjes binnen speelden toen het weer eens wat minder was. 
Ons Louiseke die 1 jaar wordt, daar hoort een fotootje bij van het prille begin. Mijn derde bevalling was het en alweer een compleet ander verhaal dan de twee voorgaande. Super snel was het allemaal gegaan, dat was het minste dat we ervan kunnen zeggen. Alweer een prachtig baby'tje kwam ter wereld. Alles erop en eraan. Gezond, heel mooi en heel erg bemind, door ons, door onze kinderen en door nog zoveel andere mensen die vol spanning hebben gewacht tot zij ter wereld kwam. Zalig was het, om haar in mijn armen te houden, haar warme lijfje dicht tegen mij te voelen. Zo'n klein, tenger wezentje, zo helemaal van mij. Louise, ons laatste kindje, zalig om het nog eens allemaal te mogen meemaken. Voor de laatste keer nog eens al die "eerste keren" en telkens die verwondering bij alle mooie dingen die de wereld te bieden heeft. We waren er allemaal zo klaar voor, voor ons klein zusje, dochtertje, petekindje, kleindochtertje, nichtje, vriendinnetje. Louiseke, we houden allemaal zoveel van jou, gelukkige verjaardag schat! 
Ons Louise, net geen jaar is ze nu, maar 't is jandorie een rappe meid! Alles heeft ze gezien, die "kleine" ukkepuk en dan krijgt ze pretlichtjes in haar ogen, gooit charmant haar hoofdje achterover en haalt met een glimlach tot achter haar oren de grappigste kapoenestreken uit. Ze verstaat het woordje "neen" al zeer goed en reageert ook meteen als je haar iets verbiedt, maar 't is 't één oor in 't ander uit, trouwens heel normaal op deze leeftijd, we moeten ons dus nu nog niet boos maken als ze keer op keer blijft herhalen wat eigenlijk niet mag. Het levert soms zo'n grappige situaties op, waar ook Cédric en Amélie zich krom om lachen. Gelukkig dat ze het zo charmant weet in te pakken, want soms heb je als ouder stalen zenuwen nodig met drie kleine kids in huis, velen zullen me perfect begrijpen. Natuurlijk zien we ze doodgraag en ik kan ze geen seconde missen mijn gastjes, maar soms kan 't ook vermoeiend zijn, ik ben toch ook altijd blij als ze 's avonds vredig in hun bedje liggen.
Tenminste, op deze foto lijken het wel engeltjes, maar soms zijn 't eerder bengeltjes, mijn drie kapoenen. 
Louise haar eerste keer op 't molentje ... en 't zal zeker niet de laatste keer zijn. Genieten dat ze deed, tussen haar grote broer en zus in de gele cabriolet!
